IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstRegistrerenInloggen
Links

Links naar verschillende topics kunnen hier
Inloggen
Gebruikersnaam:
Wachtwoord:
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten
Groups

Group stuff here
Team
Administrators
Image and video hosting by TinyPicImage and video hosting by TinyPic

Moderators
Theme

Theme van het forum

Deel | 
 

 Nobody is gonna get this

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Swendana

avatar

Aantal berichten : 9

Feline profile
Leeftijd: 3.5 jaartjes:)
Partner: I lost my loved one and my heart is still not healed.
Overtuiging:

BerichtOnderwerp: Nobody is gonna get this   ma sep 24, 2012 5:49 am

Swendana stond aan de rand van de open vlakte en voelde een geruststelling door haar hart gaan. Het voelde als thuiskomen op de vlakte waar ze haar eerste drie jaar grotendeels had doorgebracht. Even staarde ze naar de vlakte en de dieren die erop voortliepen en ze begon te watertanden bij het zien van de prooien die ze zou kunnen vangen. Haar maag was enkele uren aan het rommelen, want het laatste wat ze had gegeten was een karkas van een klein rendier achtergelaten door een ander roofdier. Haar skills in het jagen in het bos waren werkelijk waar verschrikkelijk en ze knalde vaker tegen bomen op dan ze zelf bij had kunnen houden. Ze had gedacht dat haar element haar juist daar in het voordeel bracht, maar het was juist een nadeel. Haar zicht was te veel op het vluchtende dier gericht waardoor ze de bomen niet meer zag en ze anders te laat ontweek. Daarom was ze teruggekomen naar de open vlakte om op de oude manier een prooi te pakken zien te krijgen, via veel geduld. Een groep gnoes waren dichtbij gekomen zonder haar op te merken en Swendana bleef kalm liggen al brandde de zon op haar vacht. Ze had gemerkt dat de zon in deze streken veel krachtiger straalde dan waar zij vandaan kwam. Het duurde minstens een uur voordat de dieren meer verspreid waren en Swendana had het geluk dat er net eentje haar kant op kwam. Geduld en geluk, dat is alles wat je nodig hebt. Ze bracht voorzichtig haar klauwen naar buiten en telde de stappen af die het dier nog moest nemen voordat het niet meer aan haar zou kunnen ontsnappen. 3.. 2.. 1.. Swendana kwam overeind en zette twee passen voordat ze omhoog sprong naar de keel van het dier en net zolang bleef hangen tot deze niet langer de kracht had om zich te verzetten. Tien minuten later had ze het karkas de boom in weten te krijgen en was aan het smullen van het vlees toen ze voelde hoe er iemand naderde. Wie of wat het was of dat het een bedreiging was wist ze niet, maar ze gromde waarschuwend. Ze zou zich deze prooi niet af laten pakken voordat ze fatsoenlijk had gegeten.

- Open
Terug naar boven Ga naar beneden
Kirran

avatar

Aantal berichten : 11

Feline profile
Leeftijd: 3.5 years
Partner: Meh...
Overtuiging:

BerichtOnderwerp: Re: Nobody is gonna get this   ma sep 24, 2012 6:52 am

Kirran liep de Open Vlakte op. De zon brandde nog steeds in zijn vacht, het begon hem te irriteren. Bossen en sneeuw, dat was wat hij wou. Zijn element was warm, deze warmte er nog eens bij deed hem geen goed. Zijn ogen gleden over het landschap, alles zag er wazig uit. Het leek alsof hij in een rivier zwom, alles golfde in zijn zichtsveld. De wind stak op, Kirran rook prooidier. Hij werd zich plots bewust van de honger die hij had. Zijn poten vonden terug moed om te lopen, gedreven door zijn maag. Wat hij niet gemerkt had was dat er een andere katachtige de geur deelde van prooi. De jonge tijger zou normaal gezien geen toenadering zoeken met anderen omdat hij niet wist hoe zich te gedragen. Wanneer een ander tekenen gaf van slecht te zijn dan werd hij zelf gemeen. Kirran had al enkele katachtigen op zijn naam staan. En als men dan vriendelijk deed durfde hij hen niet te geloven. Woorden wist hij ook nooit te vinden dus zweeg hij vaak.

Ondertussen naderde Kirran een kudde gnoes. Het water kwam in zijn bek terwijl zijn smaakpapillen de geuren proefden. Ondanks zijn onzekere houding was hij alles behalve een slechte jager. Vastberaden sloop hij dichterbij, gemaskeerd door zijn vachtspatroon en de hitte. Hij was op enkele tijgerslengten toen hij zich bewust werd van een panter links van hem. Deze was dichterbij en van plan om eentje neer te halen. Kirran liet zijn houding varen. Nog iets dat in zijn karakter zat was respect. Het had geen zin om iemand anders prooi af te nemen. Het was respectloos ondanks zijn honger. Kirran keek toe hoe ze, het bleek een vrouwtje te zijn, de gnoe met enig gemak neerhaalde. Wanneer hij zeker wist dat ze de adrenaline van de jacht had gelest door het eten kwam hij dichterbij. De gnoe's bloed en vlees rook overheerlijk maar Kirran hield zijn bek dicht. Eerst wou hij duidelijk maken dat hij aanwezig was, dus veel moeite om stil te zijn deed hij niet. Algauw gromde het vrouwtjes panter, Kirran bleef stil staan. "Ik kom je eten niet afpakken." zei zijn diepe neutrale stem terwijl hij toekeek hoe ze haar gnoe verorberde. Zijn ogen dwaalden af naar de kudde die verder was gaan grazen, van het beetje gras die er was. Hij kon er nog eentje neerhalen, met wat geluk. Eerst wou hij zeker weten dat deze panter niets slechts van plan was terwijl hij zijn rug naar haar toe zou draaien.

[Moet ng in men character komen Wink]
Terug naar boven Ga naar beneden
Swendana

avatar

Aantal berichten : 9

Feline profile
Leeftijd: 3.5 jaartjes:)
Partner: I lost my loved one and my heart is still not healed.
Overtuiging:

BerichtOnderwerp: Re: Nobody is gonna get this   di sep 25, 2012 7:23 am

{Moet ik ook nog:) }

De gehele tijd dat ze volledig op de jacht had gefocust had Swendana niet gemerkt dat iemand in haar omgeving was gekomen en ze kon zichzelf wel voor het hoofd slaan. Waarom gebeurde dat haar nu altijd? Van haar plaats hoog in de boom hield ze haar kop stil en keek recht naar de tijger die beneden op de grond stond en naar haar keek. Swendana reageerde ook niet op hem, maar bleef hem enkel aanstaren. Ze zocht naar tekenen dat ze hier onveilig was, want als de tijger zou willen dan zou hij haar gemakkelijk de prooi af kunnen pakken. Het was niet dat ze laf was, maar op kunnen tegen een volwassen mannetjes tijger? Dan zou ze eerst training moeten krijgen en dan was het nog twijfelachtig of het uberhaupt zou lukken. Na enige stilte likte ze even het meeste bloed van haar bek. ‘Maar je hebt wel honger.’ Het was geen vraag, maar een constatering. Als je zag hoe hij naar de overgebleven gnoes keek die de laatste plukjes gras te pakken probeerden te krijgen voordat over enkele weken het regenseizoen weer zou gaan beginnen dan was het niet moeilijk om te raden. En op dat moment wist Swendana al dat ze had besloten en gromde naar zichzelf voordat ze het karkas oppakte en op de grond liet vallen. Zelf nam ze iets meer de tijd om uit de boom te klimmen voordat ze tegenover de tijger stond. Nu ze zo op de grond stond was het ook duidelijk te zien dat hij groter dan haar was. ‘Wat dacht je van delen? Ik heb toch al mijn ergste honger kunnen stillen.’ Zei ze voorzichtig. Ze was dan wel zo’n idioot dat ze haar eten voor hem uit haar veilige plek liet vallen, maar nu ze zo op de grond stond hoopte ze werkelijk dat hij niet alsnog van plan was haar helemaal buiten te sluiten, want anders zat er niets anders op dan weer verder te gaan. Ze vocht niet om een prooi, ze nam wat haar gegeven werd en had geleerd daar mee genoegen te nemen. Afwachtend staarde ze naar de tijger van wie ze verder niets wist en wilde dat hij eens wat zou zeggen of doen. Die stilte gaf haar een ongemakkelijk gevoel, maar zelf was ze te beroerd om iets te zeggen om dan alsnog de stilte te verbreken.
Terug naar boven Ga naar beneden
Kirran

avatar

Aantal berichten : 11

Feline profile
Leeftijd: 3.5 years
Partner: Meh...
Overtuiging:

BerichtOnderwerp: Re: Nobody is gonna get this   wo sep 26, 2012 1:48 am

De panter keek op hem neer, niet geheel op een slechte manier maar ze zat namelijk hoger dan hij. Kirran vond het ongemakkelijk om iemand aan te staren maar zij staarde terug. Zijn oren waren gedraaid naar de gnoes die veel lawaai maakten. Gelukkig kon niemand zijn maag horen want deze knorde in stilte. Hij had nog niet zoveel gegeten, hier en daar een kleineheid maar niet genoeg om een tijger van zijn omvang te vullen. Ondertussen hoorde hij haar stem. Het was vreemd om een dier te horen praten in dezelfde taal. Natuurlijk lag het accent anders bij panters dan bij tijgers. Maar ze konden elkaar perfect verstaan. ‘Maar je hebt wel honger.’ Kirran keek naar de grond en schuifelde met zijn poten. Instemmend gromde hij. Liegen had geen zin, het was van zijn gezicht af te lezen. Na een ogenblik stilte gromde de panter zachtjes, het voelde niet alsof het naar hem gericht was. De grom werd algauw gevolgd door een plof geluid. Het karkas dat ze veilig had meegenomen in haar boom had ze laten vallen. De tijger wist dat het niet een ongelukje was, panters waren waarschijnlijk de handigste katachtigen. Ze konden klimmen en zeker iets dat meer dan het dubbele van hun eigen gewicht in een boom krijgen. Kirran keek nieuwsgierig van het karkas naar de panter die, op haar gemak, uit de boom klom.

Zij nam hem in zich op en hij deed op zijn beurt hetzelfde. Ze was stukken kleiner, wat normaal was, maar zag er nu ook niet zwak uit. Hij rook dat ze niet zo zeker was van haar actie en dat begreep hij. Ook schatte hij haar leeftijd op 3 jaar of ouder. ‘Wat dacht je van delen? Ik heb toch al mijn ergste honger kunnen stillen.’ haar stem klonk verlegen of juist voorzichtig. Kirran zijn staart ging wat hoger met een krul op het einde. Zijn oren waren nu ook naar voren gericht. Hij apprecieerde het feit dat ze rustig was en nog meer dat ze wou delen. De tijger vertrouwde niet echt een ander maar met een prooi kon je niet veel verkeerd doen. Hij voelde zijn binnenste weer samentrekken van de honger maar iets in hem zei dat het verkeerd was om iemands eten af te nemen. Zelfs een gedeelte ervan. Hij boog zijn kop, uit respect voor haar handeling, en zei, "Bedankt voor je aanbod. Wees gerust, ik neem wat ik verdien en laat over wat jij verdient." dat kon verkeerd klinken maar hij toonde algauw wat hij bedoelde. Het harde, peesige vlees scheurde hij ervan voor ziczelf. Het zachte, sappige vlees liet hij voor haar over. Kirran was niet het soort kat die ging genieten van iemand anders prooi. "Nog eens bedankt..." mompelde hij zachtjes en keek terug naar de grond en at wat van zijn vlees. Gnoe vlees was overheerlijk, al vond Kirran wild paarrd nog steeds het beste. In Rusland, in de sneeuw, had je veel dikke, grote paarden. Hun poten waren breder dan paarden die je zag in weides. Eenmaal hij zijn portie binnen had voelde hij dat zijn maag toch grotendeels gevuld was. Al kon hij nog wat hebben, hij zou niets meer aannemen. "Kirran is de naam trouwens. Ik ben nieuw in het gebied en zoek eigenlijk iets... frissers." hij schrok bijna van zichzelf. Kirran sprak ten eerste niet tegen vreemdelingen en als hij dan iets zei waren het zeker niet zoveel woorden. Misschien moest hij wel, ze had tenslotte deze vreemdeling eten gegeven.
Terug naar boven Ga naar beneden
Swendana

avatar

Aantal berichten : 9

Feline profile
Leeftijd: 3.5 jaartjes:)
Partner: I lost my loved one and my heart is still not healed.
Overtuiging:

BerichtOnderwerp: Re: Nobody is gonna get this   wo sep 26, 2012 8:23 am

Gespannen had Swendana naar beneden gekeken, naar de tijger die daar naar boven aan het staren was. Het was ook niet lastig om erachter te komen dat de geur van bloed en vers vlees hem hadden aangetrokken en dat betekende maar een ding. Hij had ook honger en verlangde naar vlees. Het enige waar ze voor hoopte was dat hij niet van plan was het van haar te stelen. Hij zei dat hij niet van plan was het van haar te stelen en even bleef het stil tussen hen voordat ze constateerde dat hij wel gewoon vele honger had. Het was aandoenlijk om te zien hoe de volwassen tijger wegkeek en het leek alsof hij haast verlegen werd omdat ze hem doorhad en het dus uiteindelijk maar gewoon toegaf. Nu merkte Swendana pas de lichte glimlach op die in de loop van de tijd was ontstaan en gromde tegen zichzelf. Waarom deed ze dit toch altijd? En hoe kwam ze toch aan die zwakte als mannelijke katachtigen niet zelf aan hun eten konden komen of erge honger hadden? Ze greep de gnoe vast en trok het van de tak af zodat het op de grond zou vallen voordat ze zelf de boom gebruikte om naar beneden te klimmen.

Voorzichtig stelde Swendana voor om de prooi te delen, want nu ze hier beneden stond was ze toch niet zo zeker van haar zaak. Het duurde even voordat ze zag hoe zijn staart omhoog krulde en zuchtte inwendig. Dit ging de goede kant op gelukkig. Ze bleef naar hem kijken en knikte licht terug. Het was voor haar geen moeite. Ze deed zulke dingen al sinds het eerste moment dat ze voor zichzelf kon jagen. "Bedankt voor je aanbod. Wees gerust, ik neem wat ik verdien en laat over wat jij verdient." Even draaide ze haar kop wat schuiner. Hé? Maar meteen daarna zag ze wat hij bedoelde en grijnsde licht. Het was wel een gentlemen en kalm keek ze toe voordat ze zelf weer op haar deel stortte. Ze at niet zozeer meer van het malse vlees, maar ging nu voor het stevige wat langer in haar lichaam zou blijven zitten en waardoor ze op z’n vroegst pas over 3 dagen weer echt hoefde te gaan jagen. Dat ze nu in een gebied met veel prooien was, wilde niet betekenen dat ze haar patroon van eten zou veranderen. ‘Graag gedaan.’ Zei ze al even zacht nadat ze een hap had doorgeslikt. Voordat de tijger ook maar de helft van zijn deel op had kunnen eten, had zij al genoeg gehad en keek spijtig naar het heerlijke vlees dat nog over was. Ze legde haar kop neer op haar poten en staarde naar de vlakte terwijl ze voelde hoe de warme zon haar lichaam verwarmde en Swendana al voelde hoe de moeheid over haar heen zou komen als ze hier zou blijven liggen. "Kirran is de naam trouwens. Ik ben nieuw in het gebied en zoek eigenlijk iets... frissers." Ze opende haar ogen weer helemaal en keek naar hem voordat ze op stond. ‘Leuk je te ontmoeten Kirran. Ik ben Swendana en net zoals jij ook nieuw hier.’ Ze pakte de gnoe weer op en sleepte, met het ding tussen haar poten, het naar Kirran toe voordat ze weer ging liggen. ‘Je mag alles hebben wat over is, ik zit al helemaal vol.’ En met die woorden begon ze haar poten schoon te likken terwijl ze een blik wierp op Kirran. ‘Mag ik zeggen dat je vacht veel te dik is om op de vlakte rond te lopen?’ zei ze geamuseerd en het puntje van haar staart begon losjes heen en weer te gaan. Ze genoot van het contact met iemand. Altijd maar alleen zijn was ook niets aan en alleen zijn was ze nu al te lang.
Terug naar boven Ga naar beneden
Kirran

avatar

Aantal berichten : 11

Feline profile
Leeftijd: 3.5 years
Partner: Meh...
Overtuiging:

BerichtOnderwerp: Re: Nobody is gonna get this   do sep 27, 2012 6:05 am

De panter leek hem aardig, ze stelde zich niet dominant of vijandig op en dat apprecieerde Kirran wel. Het vlees deed hem goed en het gezelschap ook. De tijger was niet bepaald een sociale kat maar nu hij ietwat verzwakt was had hij liever iemand aan zijn zijde voor even die hij min of meer kon vertrouwen. Gewoon, voorzichtig zijn en geen domme dingen doen of zeggen dacht hij in zichzelf. Een prater was hij niet en meestal kwam er wel iets uit dat hij liefst meteen terug nam. Hij was nog maar net begonnen en de panter antwoordde net zo zacht terug dat ze het geen moeite vond. Kirran gromde, om aan te tonen dat hij haar gehoord had. Zo traag mogelijk probeerde hij zijn stuk op te eten. Hoe langer je kon genieten van je voedsel, hoe voller je zult zitten. Desondanks leek het snel te zijn verdwenen in zijn maag. Toen hij terug opkeek zag hij dat het vrouwtje gaan liggen was. Zijn ogen gleden over de vlakte en kon de hitte zien. Bijna automatisch ging zijn tong uit zijn bek. Kirran volgde haar voorbeeld en ging ook gaan liggen. Hij zag hoe ze haar ogen sloot maar trok dan toch zijn mond open. Voor hij er goed in had, had hij zijn naam verteld. De tijger vond het spijtig dat hij haar moest storen. Gelukkig deed ze gewoon haar ogen open en bleef vriendelijk. ‘Leuk je te ontmoeten Kirran. Ik ben Swendana en net zoals jij ook nieuw hier.’ De moed zakte hem een beetje in de poten. Dan kende zij het uitgestrekte gebied ook niet. Hij knikte en mompelde zachtjes haar naam. “Swendana…” namen vond hij wel belangrijk, om een onbekende reden. Zelfs van vijanden wou hij de naam weten. Kon hij die door zijn hoofd laten spoken als hij er een einde aan maakte.

Swendana besefte niet dat de tijger voor haar in feite een kille moordenaar was. Hij was gewoon rustig en wist niet hoe hij moest communiceren. Maar nog nooit had hij problemen gehad om te vechten met wie of wat dan ook. Zolang de kans om te winnen of te overleven groter was dan het tegendeel. Zoals nu, was hij gemakkelijk prooi voor iedere moordlustige katachtige. Terwijl zijn gedachten verder afdwaalden was Swendana recht gaan staan. Ze duwde de gnoe dichter naar hem toe, verbaasd keek hij haar aan. In eerste instantie, toen hij besefte wat ze wou doen, wou hij protesteren. Zijn mond was zelfs al geopend maar deed die weer dicht toen ze sprak, ‘Je mag alles hebben wat over is, ik zit al helemaal vol.’ Nog steeds verbaasd keek hij haar aan. Ze ging terug liggen en begon zich te wassen, duidelijk de indruk gevend dat ze het meende. Kirran hoefde geen medelijden. Maar het was ook een zonde om zo’n mooie vangst te laten verrotten of af te geven aan aasgieren. Sneller dan daarnet begon hij van het vlees te peuzelen ondertussen mompelde hij nogmaals bedankt. Het smaakte even lekker en deed evenveel deugd. Zijn maag was desondanks snel gevuld. Ondertussen merkte de panter op dat zijn vacht te dik was voor een hitte gebied als deze. Rustig likte hij zijn lippen af. “Neen, inderdaad.” Zei hij met een glimlach en stond op. Met zijn tanden greep hij de rest van het karkas beet en sleepte het een eindje verderop. De aaseters kregen het beetje dat nog over was. Het had geen zin om het bij hun te laten liggen. Ze zouden dan last krijgen van vliegen. Toen hij terug keerde sprak hij verder, “Ik kom van Rusland. Daar ligt er sneeuw.” Hij likte over zijn vacht, toen hij weer neerlag, en had plukken vacht op zijn tong. Het was vreselijk. Hij verloor plukken, zijn vacht zag er onverzorgd uit en nog steeds had hij het te warm. “Daarom zoek ik iets chiller dan hier. Dit is niet wat ik gewend ben.” Al kan ik me wel aanpassen, dacht hij verder. Zijn element was vuur, misschien kon hij het ook anders interpreteren en juist tegen de warmte kunnen. Maar zijn vuur vanbinnen had hem altijd warm gehouden in Rusland. Het zou vreemd zijn als het hem nu ook zou afkoelen…
Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Nobody is gonna get this   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Nobody is gonna get this
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: OPEN VLAKTE-
Ga naar: