Links

Links naar verschillende topics kunnen hier
Inloggen

Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Groups

Group stuff here
Team
Administrators
Image and video hosting by TinyPicImage and video hosting by TinyPic

Moderators
Theme

Theme van het forum

::Wondering between LIFE and LIVE::

Ga naar beneden

::Wondering between LIFE and LIVE::

Bericht van Baylen op zo sep 16, 2012 7:47 am

Without an umbrella, I'm standing like a lonesome drowned rat.
Sound of rain is ringing and it's killing my existance.
Stop it, Stop it, I hope the rain stops soon.
Or I'm gonna break down.
I cried, I cried, no more tears are left.
Even so, I'm still all wet....

Zo'n plotseling koud briesje kon toch nog best onheilspellend zijn. Het was echt zo'n briesje die je in van die enge films ziet. Dan is er ineens een koude wind die langs je nek strijkt. Waarvan je kippenvel krijgt. Een paar seconden daarna duikt er iets angstaanjagends op en krijg je de schrik van je leven. In sommige films overleed je, in andere overleefde je het net om later nog te worden vermoord en in enkele overleefde je het gewoon. Al was dat écht een uitzondering. Om dat briesje nog eens gunstig te spelen werkte de omgeving ook nog eens mee. Het Kerkhof, zo werd dit ook wel genoemd. Een takje brak onder de poot van de jaguar die behoedzaam met haar buik dicht tegen de grond aan zichzelf voortduwde. Ze had hier niks te zoeken, desalnietemin was het gewoon onwijs spannend om hier te zijn. Ze kende de verhalen die over dit gebied de ronde speelde. Ze waren angstaanjagend, maar dat gaf haar juist een adrenaline rush. Zo hier midden in de nacht zijn, in een gebied met honderden botjes die onder je poten kraakten.. Heerlijk. Die rush gaf je het gevoel dat je echt leefde. Baylen was nog erg jong, maar zocht altijd de randjes op. Soms ging ze te ver, maar ze kwam altijd weer op haar pootjes terecht. Het kwam wel goed, nu ook. Het kwam altijd goed. Soms hield ze er een paar littekens aan over, zoals die achter haar oor, maar dat was het dan ook wel.
Met een zucht liet ze zich vallen op de grond. Botjes kraakten onder haar buik. Ze was moe, tergend moe.

-NATH ONLY
-Sorry, moet nu weg, heeel kort. SORRYSORRYSORRY
avatar
Baylen

Aantal berichten : 75

Feline profile
Leeftijd: 1.5 years
Partner: I try twice as hard and I'm half as liked, but here they come again to jack my style
Overtuiging:

Terug naar boven Ga naar beneden

Re: ::Wondering between LIFE and LIVE::

Bericht van Cicely op zo sep 16, 2012 9:03 am


cicely

Life in not measured by the breathes we take
but the moments, that take our breath away

Kioni had besloten haar te trainen en voor haar te zorgen, en Cicely was er mee akkoord gegaan. Ze was er heel erg blij mee. Maar ze ging er ook veel op uit. Tenslotte was ze al acht manen oud en kon ze best wel alleen verkennen. Ze wou wel zien wat haar thuis was geworden, en wat er allemaal was te beleven. Maar toch bleef ze niet ver weg van haar pleegmoeder, of trainer, of hoe je het ook maar wilde noemen. Cicely was wel weer een stuk gelukkiger al stak de pijn van het verlies van Tairo nog steeds hard in haar hart. Tairo was haar verkering/broer/maatje geweest. Het klonk raar, maar zo was het geweest. Tenslotte was ze ook nog maar een welp, dus volwassen verkeringen of relaties ofzo was nog helemaal niks voor haar, ze kon er niet eens over na denken. Maar ze had wel van Tairo gehouden. Ze was heel erg gehecht aan hem geraakt. Maar dat was gesloopt door een stel moordenaars. Als ze er ooit achter zou komen wie dat waren zou ze hun koppen er persoonlijk af rukken en ze op een stukje prikken! Cicely grijnsde evil en trippelde door. Ze merkte dat de omgeving rond om haar een wat duisterder sfeertje kreeg. Het schrok haar wel af, maar instincten binnen haar zeiden dat ze op haar hoedde moest wezen. Ze vertraagde haar pas en begon wat zachter te lopen. Ze was nog niet volgroeid en had nog steeds een welpen vacht. Sowieso zo het nog wel vier manen duren voor ze misschien een volwassen look had. Als het niet langer duurde. Ze stapte veder terwijl ze haar ogen over d'r omgeving lied gleden. De bomen waren duister en straalde iets spookachtigs uit. De bloemen op de grond waren aan het rotten, en de bladeren leken bijna zwart, als of de zon hier nooit scheen. Takken staken spookachtig door elkaar heen, en duidelijk waren hier een hoop kraaien die om haar heen kraste als of ze wachtte tot ze rottend op de grond zou liggen zo dat zij haar konden op eten. Een rilling gleed over haar ruggen graat, maar ze liep wel veder. Het ene stemmetje zei in haar kop dat ze terug moest gaan, de ander zei dat het niet veel uit maakte en dat ze gewoon veder kon gaan. Ze luisterde naar de andere. Ze liep verder en stapte toen op iets dat onder haar poot brak. Ze keek en zag dat het een bot was van een dier. Ze schrok en sprong op zij. Haar tanden werden ontbloot en ze maakte een sissend geluid. Maar het was gewoon een botje. Het dier was al dood en kon haar niks meer doen. Ze kalmeerde en liep verder. Wat bezielde me? Het was maar een botje van een dier die allang dood was, alleen nu stapte ik er per ongeluk op. Cicely schudde met haar kop en liep verder. En toen zag ze iemand liggen. Een Jaguar, ze lag daar maar wat. Cicely versmalde haar ogen en keek er nog even naar. Ze kon nog weg gaan. En toen stapte ze weer op een botje. Toen merkte ze wel dat er hier heel veel was. En ze wist dat de Jaguar haar gehoord zou hebben. Oh god, achterdochtig bleef ze staan en keek ze de Jaguar aan. Ze vertrouwde geen volwassenen. Ze voelde zich niet op haar gemak, en dat maakte haar nog eens extra wantrouwend en achterdochtig.
avatar
Cicely

Aantal berichten : 537

Feline profile
Leeftijd: 6 Months
Partner: The last time I'd saw you, was the time you closed your eyes with a tear...
Overtuiging:

Terug naar boven Ga naar beneden

Re: ::Wondering between LIFE and LIVE::

Bericht van Baylen op wo sep 19, 2012 7:40 am


baylen

A true girl hates everyone.




Niet je ogen openen, niet je ogen openen. Alsjeblieft Bay, doe alsof je slaapt. Doe het voor jezelf. Just ignore. IGNORE zeg ik je.
Nope, het werkte niet. Ze had het eerste takje al gehoord, een redelijk eindje van haar vandaan, maar die tweede was toch wel ernstig dichtbij. Eigenlijk wist ze niet eens zeker of het wel takjes waren waar de persoon op stond -het konden net zo goed botjes zijn. Maarach, boeije- maar dat deed er eigenlijk niet toe. Ze wist dat dat wezen nu naar haar keek en waarschijnlijk iets van haar verwachtte. Nou, dan kun je nog lang wachten. Ik slaap. Turn around and never ever come back Baylen hield krampachtig haar oogleden op elkaar gedrukt en wílde ze niet openen, al was dat moeilijker dan ze had verwacht. Nieuwsgierigheid nam -veels te vaak eigenlijk- de overhand. Dat voelde ze nu heel duidelijk. Ze wist dat haar oogleden zichtbaar trilden en dat dat.. 'ding' of wat het ook was daar nu naar haar keek en wist dat ze wakker was. En wachtte. Als ze pootstappen had gehoord die de andere kant opgingen was dit moment veel prettiger geweest, ondanks de berg met botjes waar ze nu op lag en die eigenlijk best wel in haar vel prikte. Shit, de nieuwsgierigheid won het toen haar oogleden met een ruk open schoten. Haar gouden ogen keken naar een soort klein wezentje. Het was moeilijk te zien in het eeuwige donker van deze plek, maar Baylens intuïtie vertelde haar dat dit nog een heel klein welpje was. Welke soort wist ze niet, al kon ze ruiken dat het een vrouwtje was. Haar reuk haalde het niet bij haar gehoor, ze wist ook al bij de eerste knars dat er iets of iemand in de buurt was. Ze had het niet zo op andere, vooral niet op welpjes. Ze had een zwak voor die dingetjes, vreselijk! Het probleem was dat ze zo lief en schattig en wollige en pluizig en weetzeveelwat waren. Te lief, te schattig. Te onweerstaanbaar. Ze kon ze geen pijn doen, dus ontweek Baylen ze maar het liefste. Ze wilde niet de kans lopen om.. Tja.. Zwak te lijken ofzo? Ze wist het niet helemaal. Maar dat deed er ook niet toe.
Baylen richtte haar blik weer op het jonge hertje. Ze wist zelf ook wel dat het geen hertje was, maar dat was altijd beter dan 'dingetje'. So yeah. Ze stond langzaam op, maakte haar rug bol en strekte vervolgens haar poten languit voor zich. Gewoon even uitrekken, dat was alles. Bij die bewegingen ving ze het geluid van krakende botjes op en sommige prikten in haar voetkussentjes. Ze maakte zich er geen zorgen over. Daarintegen voelde ze wel iets warms over haar buik lopen. Bloed? 'Wie ben je? Wat moet je? Wat doe je hier?' Beetje bot, maar dat ding moest er maar tegen kunnen. Ze staptte van de botjes af en voelde dat haar vacht langzaam maar zeker aan haar vel begon te plakken. Ja, ze bloedde dus echt. 'En rot nu maar weer op.' Was Baylens volgende reactie. Ze wilde geen klein wezen rond haar heen huppelen.


The battlefield is a scene of constant chaos. The winner will be the
one who controls that chaos, both his own and the enemies.

avatar
Baylen

Aantal berichten : 75

Feline profile
Leeftijd: 1.5 years
Partner: I try twice as hard and I'm half as liked, but here they come again to jack my style
Overtuiging:

Terug naar boven Ga naar beneden

Re: ::Wondering between LIFE and LIVE::

Bericht van Cicely op do sep 20, 2012 6:38 am

Haar ogen stonden op het slapende lichaam van de jaguar gericht. Ze kon zich nog om draaien, maar haar nagels stonden in de grond gedrukt waardoor ze zich niet omdraaien kon en maar bleef kijken naar de jaguar. Wat was ze stom bezig. Ze kon zich toch gewoon om draaien. Maar ze had op een takje gestapt. Misschien zou de jaguar haal we bespringen wanneer ze zich om draaien zou en weg zou lopen. En dat was dus ook de reden waarom ze bleef staan. Ze wou niet dood, maar ze wou wel weg. Wie wist ging ze als nog dood als ze bleef. Cicely deed langzaam een stap naar achteren, en toen zag ze de oogleden bewegen van de jaguar. Zie je wel, wanneer ik me beweeg word ze wakker, en nu ben ik op weg naar mn dood! O, god, heb ik weer, nu ga ik dood! Dacht ze paniekerig waarna ze toch nog automatisch een stap naar achteren deed, en toen gingen de ogen helemaal open. Lekker is dat. De jaguar ging recht op zitten en Cicely keek de jaguar verschrikt aan. Ze bloedde. 'Ehh...' begon ze. Maar de jaguar leek haar niet te horen. 'Wie ben je? Wat moet je? Wat doe je hier?' En de jaguar overvloede haar met vragen. 'Vraag twee, wat ik moet, geen idee, ik liep rond, en kwam op jouw pad,' ze nam haar redelijk nonchalante houding weer aan, en een loom glimlachje kwam op haar snoet terecht. 'Vraag drie, volgens mij had ik die vraag net ook wel beantwoord,' besloot ze te zeggen. Ze wou vraag één beantwoorden. Maar ze bedacht zich, wat moest die jaguar met haar naam? 'Vraag één, wat moet je met mn naam?' Vroeg ze langzaam. 'En rot nu maar weer op.' zei de Jaguar. Dat pikte Cicely niet echt. 'Ik reuk geen clan geur hier... Dus waarom zou ik vertrekken?' Vroeg ze emotieloos. 'Ik weet t niet zeker, maar volgens mij bloed je,' vervolgde ze langzaam.
avatar
Cicely

Aantal berichten : 537

Feline profile
Leeftijd: 6 Months
Partner: The last time I'd saw you, was the time you closed your eyes with a tear...
Overtuiging:

Terug naar boven Ga naar beneden

Re: ::Wondering between LIFE and LIVE::

Bericht van Gesponsorde inhoud


Gesponsorde inhoud


Terug naar boven Ga naar beneden

Terug naar boven


 
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum